Çöküşün Anatomisi 1: Liyakatin İflası ve Sadakatin İhaneti

Bir devleti ayakta tutan omurga nedir? Çoğu kişi buna "ordu", "ekonomi" veya "sınırlar" cevabını verebilir. Ancak tarihsel sosyoloji ve devlet kuramı bize daha soğuk bir gerçeği fısıldar: Devleti ayakta tutan asıl güç, "karar verme mekanizmasının kalitesi"dir. Bu kaliteyi belirleyen tek ölçüt ise liyakattir. Bugün Türkiye’nin bürokratik koridorlarında, üniversite kürsülerinde ve iktisadi kurumlarında yankılanan "Bizden olsun, çamurdan olsun" zihniyeti, sadece basit bir adam kayırmacılık (nepotizm) örneği değil; devletin işletim sistemine bulaştırılmış ölümcül bir virüstür. Çünkü liyakatin bittiği yerde, devletin "kurumsal aklı" devre dışı kalır ve yerini kişisel sadakatin keyfiyeti alır.

Siyaset biliminde "Devlet Kapasitesi" diye bir kavram vardır. Bu, bir devletin aldığı kararları sahada ne kadar etkin uygulayabildiğini ölçer. Bir makinenin dişlileri gibi düşünün; dişliler çelikten (liyakatli) değil de çamurdan (sadece sadık) yapılmışsa, motorun ne kadar güçlü olduğunun bir önemi yoktur. O dişliler ilk zorlamada kırılır. Bugün yaşadığımız kurumsal erozyonun temelinde, koltukların "işi en iyi yapana" değil, "emre en itirazsız uyana" verilmesi yatmaktadır. Oysa devlet yönetimi, bir tarikat hiyerarşisi veya bir aile şirketi değildir. Devlette sadakat şahıslara değil, anayasaya ve liyakate duyulur. Şahıslara duyulan kör sadakat, hata yapıldığında "Efendim, yanlış yapıyoruz" diyebilecek fren mekanizmasını yok eder. Freni patlamış bir kamyonun yokuş aşağı giderken hızlanması, güçlendiğini değil, felakete yaklaştığını gösterir.

Bu çürümüş zihniyetin maliyeti, sadece ödenen maaşlar veya israf edilen makam araçları değildir; bunlar buzdağının görünen yüzüdür. Asıl maliyet, "Fırsat Maliyeti"dir. Liyakatsiz bir diplomatın tek bir cümlesiyle ülkeyi savaşa sürükleyebilmesi, liyakatsiz bir ekonomistin yanlış bir kararla milyonların birikimini bir gecede buharlaştırması, liyakatsiz bir mimarın onayıyla binlerce insanın enkaz altında kalmasıdır. Yani, "bizden olsun" diye o koltuğa oturtulan o "çamur", kriz anında milletin üzerine çöken bir heyelana dönüşür. Ehliyetsizliğin bedelini, o atamayı yapanlar değil; her zaman masum halk öder.

Daha da vahimi, bu tablonun yarattığı "Tersine Seleksiyon" (Negative Selection) sürecidir. Yeteneğin ve zekanın cezalandırıldığı, vasatlığın ve dalkavukluğun ödüllendirildiği bir ekosistemde, nitelikli insan barınamaz. Bu, ülkenin genetik havuzunun boşalması, yani beyin göçü demektir. Bir genç, dirsek çürüttüğü kütüphanede, sınav kağıdında değil; "kimin tanıdığı olduğu" masasında geleceğinin belirlendiğini gördüğünde, o devlete olan manevi bağını koparır. Devlet, vatandaşının adalet duygusunu kaybettiği an, meşruiyet zeminini de kaybetmeye başlar.

Osmanlı’nın ünlü devlet adamı Koçi Bey, padişaha sunduğu risalesinde çöküşü şöyle özetlemişti: "Mansıplar (Makamlar) ehline verilmediği gün, kıyameti bekle." Bugün o kıyametin alametlerini; çöken binalarda, raydan çıkan trenlerde, alev alan ormanlarda ve eriyen para biriminde görüyoruz. Devleti yeniden ayağa kaldırmanın yolu, "bizden olanı" değil, "işi bilen"i başa getirmekten geçer. Çünkü çamurdan yapılan tuğla, yağmur yağdığında erir gider; geriye ne devlet kalır ne de millet.

Solcu Maskesi Takmış Bir Narko-Baron: Maduro Güzellemesi Yapanlara Tokat Gibi Gerçekler

Dünyanın en kolay sığınağıdır "Anti-Amerikancılık". Hele ki Ortadoğu ve Latin Amerika coğrafyasında, bir diktatörseniz ve halkınızı açlığa mahkum ettiyseniz, yapmanız gereken tek bir şey vardır: Kürsüye çıkıp ABD'ye sövmek. Bunu yaptığınız an, dünyanın dört bir yanındaki "romantik sol" ve "sözde anti-emperyalist" kitle, sizin işlediğiniz tüm suçları, yaptığınız tüm uyuşturucu ticaretini ve halkınıza çektirdiğiniz zulmü "direniş" adı altında alkışlamaya hazırdır.

Bugün Venezuela'da yaşananları; "ABD'nin bir darbe girişimi" veya "egemenliğe müdahale" olarak okuyanlara bir çift lafım var: Kafanızı gömdüğünüz o ideolojik kumdan çıkarın ve gerçeğe bakın.

Nicolas Maduro, bir devlet başkanı değil, devletin imkanlarını kullanarak küresel uyuşturucu trafiğini yöneten bir suç örgütünün, "Cártel de los Soles"in (Güneşler Karteli) tepe yöneticisidir.

"Ama ABD'nin sicili..." Zırvalığını Bırakın

Bana sakın "Ama ABD geçmişte şunu yaptı, Irak'ı işgal etti, CIA darbeler tezgahladı" argümanlarıyla gelmeyin. ABD'nin emperyalist tarihi, Maduro'nun tonlarca kokaini devlet uçaklarıyla dünyaya pazarladığı gerçeğini değiştirmez. Bir katili yakalayan polis, geçmişte rüşvet yemiş olsa bile; katil, katil olmaktan çıkar mı?

Mesele ABD'nin niyeti değil, ortadaki suçun büyüklüğüdür. Siz, "ABD emperyalizmine karşı duruyor" diye; zehirlediği binlerce genci, uyuşturucu parasıyla finanse ettiği milisleri ve açlıktan çöp karıştıran Venezuela halkını görmezden geliyorsanız, vicdanınızı ideolojinize kurban etmişsiniz demektir.

Cártel de los Soles: Apoletli Zehir Tüccarları

Siyaset biliminde buna "Criminal State" (Suç Devleti) denir. Venezuela ordusundaki generallerin apoletlerindeki "güneş" sembolünden ismini alan bu kartel, bizzat devletin ordusu tarafından yönetilmektedir. Uyuşturucu, Kolombiya sınırından alınır, Venezuela askeri üslerinden kalkan uçaklarla ABD ve Avrupa sokaklarına zehir olarak yağar.

Maduro'yu savunmak; bağımsızlığı savunmak değildir. Maduro'yu savunmak, bir uyuşturucu baronunun dokunulmazlığını savunmaktır.

Halk Neden Bayram Ediyor Sanıyorsunuz?

Televizyon karşısında viskisini yudumlayıp "Emperyalizme direnen kahraman Maduro" tweeti atan tatlı su solcuları, Venezuela sokaklarını görmüyor mu? Halk, ABD askerini değil, "adaleti" bekliyor. İnsanlar, çocuklarına süt alamadıkları, hastanede ilaç bulamadıkları, ama generallerin uyuşturucu parasıyla lüks içinde yaşadığı bu düzenden nefret ediyor.

Eğer bir halk, "dış müdahale" ihtimaline bile bayram ediyorsa; o ülkedeki yönetimin meşruiyeti bitmiş, zulmü arşa varmış demektir.

Sonuç: Suçlunun İdeolojisi Olmaz

Benim duruşum nettir: Bu bir "Amerikan uşaklığı" değil, evrensel hukuk ve insanlık onuru meselesidir. Bir liderin "sosyalist" jargonlar kullanması, kırmızı gömlek giymesi ve Chavez'in mirasına çökmesi; onun bir narko-trafikçi olduğu gerçeğini örtmez.

Zehir tacirlerine "devrimci" muamelesi yapmayı bırakın. İki tane beylik "anti-emperyalist" laf duyacaksınız diye, bir halkın geleceğini çalanlara alkış tutmayın. Maduro'nun yeri başkanlık sarayı değil, uluslararası mahkemelerin sanık sandalyesidir.

Nokta.